چرا نباید با هر کسی رویا ببافیم؟:
مغز هنگام مواجهه با آدم جدید، «سوگیری خوشبینانه» دارد؛ نورونهای دوپامینی پیش از بررسی واقعیت فعال میشوند و مدار پاداش، طرف مقابل را «نخ مناسب» ثبت میکند. پژوهشهای تصویربرداری نشان داده در عواطف اولیه، قشر پیشانی خطاهای طرف مقابل را تا ۳۰٪ کمرنگتر از واقعیت پردازش میکند. این پدیده «توهم مثبت» نام دارد و دقیقاً همان جایی است که رویا بافی با نخِ ناآشنا ریشه میگیرد. آیا میتوان با آگاهی از آن، این خطای پردازشی را مهار کرد؟
راهکار:
میتوان این جمله را از زاویهای دیگر دید: بعضی نخها برای بافتن رویا نیستند؛ فقط برای یاد دادنِ تفاوت بین رویا و سراب آمدهاند. تجربهای که الان داری، همان کلاسِ آموزشی است.