دیر فهمیدیم که راه آرزوها از عمر طولانیتر است:
اینجا یک پدیدهی جذاب عصبی-روانشناختی نهفته: مغز ما هنگام برنامهریزی برای آرزوها، «سوگیری خوشبینی» (Optimism Bias) دارد و زمان لازم را ۲۰ تا ۵۰ درصد کمتر از واقعیت تخمین میزند. این خطا حتی در پروژههای بزرگ هم دیده میشود، مثلاً ۹۰٪ پروژههای عمرانی جهان دیرتر از موعد تمام میشوند. پس این حس «دیر دانستن» احتمالاً برای همه آشناست. سوال: آیا میشود از همین الگوی خطا برای کاهش حسرت استفاده کرد؟
راهکار:
این بیت به حس حسرت از دست دادن فرصتها اشاره دارد. اما روانشناسی شناختی به ما میگوید که «خطای پیشبینی زمانی» باعث میشود همیشه مسیر تحقق اهداف را کوتاهتر از واقعیت تصور کنیم. شاید به جای تمرکز بر مقصد، ارزش لحظههای میانی را بیشتر ببینیم.