داستان شیرکاکائو و شیرتوتفرنگی؛ عشق بینتیجه:
تحقیقات نوروساینس نشون داده که وقتی کسی ترجیح طعم متفاوتی داره، مغزش به شکلی سیمکشی شده که همون طعم رو «خوشایندتر» حس کنه – حتی اگه هر دو طعم از نظر ارزش غذایی یکسان باشن. پس انتخاب شیرتوتفرنگی بهجای شیرکاکائو ربطی به «بهتر بودن» نداره، فقط سلیقهست. سوالی که اینجا پیش میاد: آیا ما عادت کردیم رد شدن رو بهجای «تفاوت سلیقه»، به «کمبود ارزش خودمون» تعبیر کنیم؟
راهکار:
این استعاره رو میشه یهجور دیگه دید: «من شیرکاکائو بودم، ولی اون طعم توتفرنگی رو میخواست – شاید فقط سلیقهش فرق داشت، نه اینکه من بیارزش باشم.»