دوستت داشتم

دوست داشتن اشتباه؛ عشق یک‌طرفه و وابستگی عاطفی:

در عشق رمانتیک، مغز دوپامین و نوراپی‌نفرین را در مدار پاداش افزایش می‌دهد؛ همان سیستمی که در اعتیاد فعال می‌شود. تکرار حضور فرد، حتی وقتی منطق می‌گوید اشتباه است، مثل محرک عمل می‌کند و هر بار انتظار پاداش را زنده می‌کند. پژوهش‌ها این چرخه را با وسوسه و وابستگی مرتبط می‌دانند.

راهکار:

این جمله پارادوکس وابستگی عاطفی را نشان می‌دهد: بخشی از مغز خطر را می‌بیند و بخشی دیگر پاداش تکرارشونده را دنبال می‌کند. در عشق رمانتیک، دوپامین و نوراپی‌نفرین مدار پاداش را فعال می‌کنند؛ همان الگویی که در اعتیاد هم دیده می‌شود. پس «بیشتر از قبل» شدن حس، نه ضعف اراده است و نه بی‌منطقی محض؛ یک چرخه عصبی-هیجانی است.