دلتنگی برای خاطرات، نه برای خودت:
نوروساینس میگوید مغز ما هنگام دلتنگی، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند و خاطرات را شیرینتر از واقعیت بازسازی میکند. این پدیده «سوگیری خوشبینی خاطره» نام دارد. پس شاید دلتنگ «منِ من» نیستی، بلکه دلتنگِ نسخهای از من هستی که مغزت برای بقا ساخته. آیا تا به حال شده برگردی و ببینی آدم واقعی هیچوقت آنقدرها هم که به یاد میآوری، عالی نبوده؟
راهکار:
این متن بهخوبی مرز بین عشق به خاطرات و بیمیلی به خود شخص را نشان میدهد. اگر در چنین وضعیتی هستید، میتوانید با نوشتن نامهای به خودتان در گذشته، احساسات را بیرون بریزید و به وضوح ببینید که دلتنگ چه چیزی هستید: خودِ واقعیِ او، یا فقط تصویری که از او ساخته بودید.