دوستانی که نمی‌فهمندت

چرا آهنگ‌ها از صد تا دوست و رفیق دل ما را بهتر می‌فهمند؟:

پدیده‌ی «غمِ خوشایند» یک پارادوکس علمی است: مغز هنگام شنیدن آهنگ غمگین، پرولاکتین ترشح می‌کند؛ هورمونی که در گریه‌ی واقعی برای آرام‌سازی ترشح می‌شود. به بیان عصب‌شناسی، آهنگ غمگین یک سوگ امن است؛ بدون ضرر واقعی، مغز تمرین التیام می‌کند و به همین دلیل «فهمیدن» دوستان به اندازه‌ی این فرایند عصبی عمیق نیست. تا حالا شده یک آهنگ، کاری کند که گریه‌ات آرام‌تر شود؟

راهکار:

شاید آهنگ‌ها از دل آدم‌ها چیزی نمی‌دانند؛ اما برخلاف دوستان، قضاوت نمی‌کنند، حرف قطع نمی‌کنند و همان حس را بدون ترس همراهی می‌کنند. همین «همراهی بی‌قید و شرط» است که صد رفیق ندارد.