تو همه‌چیز من را می‌دانی، برخلاف دوستای قدیمی و جدید:
پارادوکس کشتی تسئوس می‌گوید وقتی تکه‌های یک کشتی عوض شوند، آیا هنوز همان کشتی است؟ دوستان قدیمی و جدید هرکدام فقط یک مقطع از «تو» را دیده‌اند؛ حافظه‌شان نسخهٔ همان دوره را نگه می‌دارد. اما کسی که همه‌چی را میداند، روایت پیوستهٔ تغییرات تو را در ذهنش ساخته، نه یک عکس ثابت. آیا او هم همین را درباره تو می‌گوید؟
راهکار:
این متن را می‌شود به یک نقشهٔ زمانی از «من»ها تبدیل کرد: یک خط بکش، سال‌های گذشته را نقطه‌گذاری کن و بنویس هر دوست کدام نسخه را دیده. بعد برای «تو» بنویس کدام منِ قدیمی را دلت می‌خواهد برگردانی و کدام منِ جدید را می‌خواهی با او بسازی. همین کار، از یک دلتنگی مبهم یک روایت روشن می‌سازد.