رفیقنماها؛ حکایت دوستیهای موقتی و یکطرفه:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «دوستی وابسته به موقعیت» میگویند: فرد تا وقتی شبکه اجتماعیاش خالی است از رابطه سود میبرد و با آمدن دیگری، محاسبه هزینه-فایدهاش تغییر میکند. جالبتر این که مغز طردشدن را در همان ناحیهای پردازش میکند که درد فیزیکی را؛ برای همین این رفاقتهای ابزاری فقط بیاخلاقی نیستند، بلکه زخم عصبی واقعی هم ایجاد میکنند.
راهکار:
این جمله را میشود یک فیلتر دانست نه یک سوگواری: بعضی آدمها فقط وقتی گزینه بهتری ندارند نقش رفیق را بازی میکنند. معیار سادهتر این است که دوست واقعی کسی است که با وجود گزینههای بهتر، همچنان انتخابت کند.