دوستی واقعی و وفاداری

رفاقت واقعی یعنی کم نیاوردن؛ ملاک دوستی پایدار:

جالبه بدونید که از نظر عصب‌شناسی، بی‌اعتنایی دوست صمیمی دقیقاً همون بخش‌هایی از مغز رو فعال می‌کنه که درد فیزیکی رو حس می‌کنیم. مطالعات نشون دادن که مغز ما وفاداری و قابل‌پیش‌بینی بودن رو به هیجان و تازگی ترجیح می‌ده؛ به همین دلیله که در دوستی‌ها، «کم نیاوردن» حکم بقا داره. حالا اگر دوستی داشته باشی که همیشه پای کاره، عملاً فقط یک دوست نیست، یک مسکن طبیعی برای مغزته.

راهکار:

جالب اینجاست که در روانشناسی رابطه، «کم نیاوردن» علاوه بر حمایت عاطفی، پیش‌بینی‌پذیری رو هم شامل می‌شه. یعنی مغز آدمی از دوستش انتظار داره در موقعیت‌های حساس، واکنشی آشنا و قابل اتکا داشته باشه، نه الزاماً واکنشی قهرمانانه. پس این تعریف از رفاقت، از هیجان‌زدگی فراتره و ریشه در امنیت روانی داره.