وفاداری غم: درسهایی از تنهایی و دوستیهای بی وفا:
این شعر به زیبایی پارادوکس وفاداری غم را در برابر بیوفایی دوستان ترسیم میکند. در ادبیات عرفانی و فلسفی، گاه رنج و اندوه نه تنها به عنوان یک مهمان ناخوانده بلکه به مثابه رفیقی دائم و راستین، عاملی برای تعمق و خودشناسی عمیقتر دیده میشود؛ گویی غریبهای است که از تمام آشنایان آشناتر میشود.
راهکار:
به جای تمرکز صرف بر وفاداری دیگران، بر تقویت ریشههای درونی خود متمرکز شوید. توانایی درک و پذیرش تنهایی، دریچهای به سوی خودشناسی عمیقتر و یافتن وفاداری از منابع غیرمنتظره میگشاید.