چرا نباید کسی را با تمام وجودت دوست داشته باشی؟:
این توصیه با یک اصل تکاملی به نام «نظریه سرمایهگذاری والدین» همخوانی دارد: در طبیعت، هیچ موجودی تمام منابع خود را در یک جفتگیرنده سرمایهگذاری نمیکند، چون خطر انقراض ژنتیکی بالاست. انسانها هم در روابط عاطفی، اگر تمام «خود» را در یک نفر خلاصه کنند، در صورت جدایی دچار «مرگ روانی» میشوند. جالب است که مغز انسان، طردشدن عاطفی را همانند درد فیزیکی پردازش میکند—پس این «تکه نگهداشته» در واقع یک سپر بقاست. سوال: آیا این «تکه» میتواند همان «خود واقعی» باشد که در رابطه قربانی میشود؟
راهکار:
این متن یک هشدار روانشناختی را مطرح میکند: «وابستگی کامل» در روابط عاطفی اغلب به «ازدستدادن هویت» منجر میشود. تحقیقات نشان میدهد افرادی که «خودمتمایزسازی» پایینی دارند (یعنی مرزهای عاطفی شان با دیگران ادغام میشود)، پس از جدایی دچار بحران هویت میشوند. پیشنهاد مکمل: بهجای «نگاه داشتن یک تکه»، روی «ساخت یک تکه جدید» تمرکز کن—مهارتی، سرگرمی یا هدفی که مال خودت باشد و هیچ کس نتواند آن را از تو بگیرد.