رفتن از رابطه سمی بهتر از ماندن با نارفیق است:
مغز طردشدن را در همان مسیرهای درد جسمی پردازش میکند. ماندن کنار نارفیق فقط غم نیست؛ دردی مزمن است که هورمون استرس را بالا میبرد و تصمیمگیری را ضعیف میکند. رفتن، یک راهبرد زیستی برای سبکترکردن بار بدن است. آیا هنوز هم رفتن را شکست مینامیم؟
راهکار:
گاهی «افتادن از نگاه دیگران» نه سقوط، که سبک شدن است؛ مثل کندن کولهای از سنگ که سالها فکر میکردی تکیهگاه است. ماندن میان نارفیقان فقط زمان را نمیخورد، آینهی خودت را هم تار میکند. اگر رفتی، این را بدان که بعضی آدمها را باید از دست داد تا خودت را به دست بیاوری.