بعضیا اسمت رو مشکلگشا سیو کردن؛ فقط موقع دردسر یادت میفتن:
در روانشناسی به این پدیده «پندار دوستی ابزاری» میگویند: مغز هنگام تصمیمگیری برای برقراری ارتباط، ناخودآگاه هزینه-فایده را میسنجد؛ وقتی کسی فقط «هنگام بحران» سراغت میآید، یعنی در شبکه ذهنیاش تو بهعنوان منبع حل مسئله دستهبندی شدهای، نه پیوند عاطفی. جالبتر اینکه تحقیقات نشان میدهد حافظهٔ «دسترسپذیری» باعث میشود آدمها در لحظهٔ نیاز فقط مسیرهای تجربهشدهٔ کمکخواهی را فعال کنند، نه همهٔ روابط واقعی را. سؤال آخر: تو در فهرست «مشکلگشا»ی چه کسی هستی؟
راهکار:
قشنگتر ببینیم: اگه موقع سختیها مردم به تو فکر میکنن، یعنی به تواناییات اعتماد دارن؛ فقط حواست باشه دوستی یکطرفه نباشه و تو هم موقع خوشیهای اونها یادشون بیفتی.