دوستی که خرابت می‌کند

همونی که بالا می‌بردت، زمینت می‌زند:

در روانشناسی به این پدیده «ترومای خیانت» می‌گویند؛ مغز انسان درد خیانت نزدیکان را در همان مدارهای درد فیزیکی پردازش می‌کند، به همین دلیل افتادن از دست کسی که اوج را به تو نشان داده، مثل شکستگی استخوان ثبت می‌شود. علاوه بر آن، اثر «قله-پایان» باعث می‌شود شدت سقوط، کل خاطره رابطه را تیره کند. اگر همین فرد دوباره دست بدهد، مغز برای بقا بین امید و خطر گیر می‌کند؛ آیا این بار فرق دارد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه فیزیک هم دید: هرچه ارتفاع بیشتر، سقوط ویران‌تر. اما برخلاف جاذبه، در روابط انسانی می‌شود بعد از سقوط، نقطه تعادل را عوض کرد و دیگر دستِ همان لنگر را نگرفت.