دوستی فرصتطلبانه و تنهایی؛ چرا فقط وقت مشکل؟:
در روانشناسی به این میگویند «حمایت ابزاری» در برابر «حمایت عاطفی»: آدمها در بحران سراغ کسی میروند که مشکلگشاست، اما برای ماندن سراغ کسی میروند که بیدلیل حاضر است. نظریه مبادله اجتماعی هم میگوید رابطه یکطرفه وقتی هزینهها از پاداشها بزند، در ذهن به «معامله» تبدیل میشود. سوال تیز این است: تو برای دیگران «راهحل» هستی یا «رفیق»؟
راهکار:
تنهایی اینجا نقش یک آشکارساز دقیق را دارد: نشان میدهد بعضی آدمها تو را بهعنوان «راهحل» میخواهند، نه «رفیق». این تلخ است، اما معیار روشنی میدهد؛ ارزش واقعی رابطه وقتی معلوم میشود که هیچ مشکلی برای حل کردن وجود ندارد. آن وقت است که حضورِ بیدلیل، معنادارترین دلیل میشود.