دوستی فقط موقع نیاز؛ پابوسی که با راه افتادن کار تمام میشود:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «روابط ابزاری» میگویند؛ رابطهای که ارزش آن نه به خودِ شخص، بلکه به کارکردش برای دیگری است. مغز انسان در این حالت، فرد مقابل را شبیه ابزار دستهبندی میکند و هورمون اکسیتوسین مسئول اعتماد و همدلی کمتر ترشح میشود. در روم باستان، «کلاینت»ها هم دقیقاً همینطور بودند: فقط برای پیشبرد کارشان به حامیان ثروتمند سلام میدادند و بعد از گرفتن امتیاز ناپدید میشدند.
راهکار:
این جمله را میتوان از لنز «اقتصاد توجه» دید: برخی آدمها نه با خودِ تو، بلکه با «دسترسی به تو» رابطه دارند. یک تست ساده: اعلام کن فقط مشورت میدهی و کمک عملی نمیکنی؛ خیلی از پابوسیها ناگهان محو میشوند. دوست واقعی کسی است که وقتی کارش راه افتاد هم پابماند، نه فقط وقتی کارش گیر است.