دوستی در روز سخت

صدام کن سایه: شعر غمگین درباره پیداشدن در تاریکی:

سایه در روانشناسی یونگ، نماد بخش‌های سرکوب‌شده و تاریک شخصیت است؛ «خودِ پنهانی» که فقط وقتی نور کم می‌شود ظاهر می‌شود. از منظر فیزیک هم سایه شیء نیست، فقط نبودِ نور است. یعنی هویت گوینده به «غیاب روشنایی» گره خورده. اگر زندگی مخاطب همیشه روشن می‌ماند، آیا این سایه برای همیشه محو می‌شد؟

راهکار:

سایه بدون نور وجود ندارد. وقتی تو را «سایه» صدا می‌زنند، یعنی خودِ گواه نوری هستی که تنها در نبودش دیده می‌شوی. این بازتعریفی از 'دیده نشدن در روشنایی' است: تو اثباتی بر حضور نور در گذشته‌ای، نه فقط نشانه‌ای از تاریکی.