دوست دوم

راز دشمن اول و دوست دوم در روابط:

طبق نظریه 'خودپنداره' در روانشناسی، دشمنان اولیه ما اغلب کسانی هستند که خصوصیات ناخواسته خودمان را به ما یادآوری می‌کنند. این پدیده 'فرافکنی' نام دارد. جالب اینجاست که دوستان نزدیک هم اغلب افرادی هستند که مکمل نقاط ضعف ما را دارند. آیا این جمله نشان‌دهنده یک الگوی قدیمی روانشناختی است؟

راهکار:

اگر این جمله را از زاویه‌ای دیگر نگاه کنیم: دشمن اول ممکن است همان دوست نابغه‌ای باشد که با رقابت سالم شما را به رشد وادار می‌کند. و دوست دوم همان کسی است که در آرامش کنار شماست. آیا این دو نقش را می‌توان در یک نفر یافت؟