دوستی دیوانه‌وار

رفیق خلوچل؛ نیمه‌ی دیوانه‌ی خاطره‌های ما:

مغز انسان در مواجهه با آدم‌های غیرقابل پیش‌بینی، همان مدار پاداش قمار را فعال می‌کند؛ برای همین رفیق خلوچل هم عذاب است هم اعتیاد. پژوهش‌های روان‌شناسی شناختی نشان می‌دهد دوستی‌های پرهرج‌ومرج تا ۳۰٪ دوپامین بیشتری نسبت به روابط کاملاً امن ترشح می‌کنند. به همین دلیل، «بر فنا بودن» با او در واقع نوعی لذتِ پنهان است، نه صرفاً بدبیاری.

راهکار:

این رفاقت از جنس «هرج‌ومرج شیرین» است؛ روان‌شناسان به آن «صمیمیت آشوبناک» می‌گویند. جذابیتش دقیقاً به این است که برنامه‌ریزی را مختل می‌کند، ولی خستگی را هم می‌برد. پس رفیق خلوچل نه عمر را بر فنا می‌دهد، بلکه نسخه‌ی خاطره‌ساز عمر است.