وقتی مجبوری کسی را که دوست داری رها کنی:
تحقیقات نشون میده که در لحظه جدایی، سیستم دوپامین مغز فعالتر از زمان عاشقی کار میکنه؛ چون مغز داره سعی میکنه با تناقض عشق و فقدان کنار بیاد. اینو «پارادوکس واگرایی عاطفی» میگن. سوال: آیا واقعاً این رها کردن یه جور عشق عمیقتر نیست؟
راهکار:
این احساس متناقض رو در نظر بگیر: گاهی رها کردن کسی که دوستش داری، نه از سر بیعشقی، بلکه از سر احترام به خوشبختی خودشه. شاید این جور مواقع، عشق واقعی در ترکیدن نهفته باشه، نه در نگه داشتن.