دوست داشتن ماه و پذیرش نقصها:
ماه از نزدیک اصلاً کامل نیست: دهانههای برخوردی و دریاوارهای گدازهای سطحش رو پوشونده. ولی همینه که هزاران سال الهامبخش عشق و شعر بوده. در روانشناسی هم بهش میگن «اثر نقصهای جذاب»: ذهن ما ناقصی رو نشانه اصالت و طبیعی بودن میدونه، برخلاف تقارن مصنوعی. حالا سوال اینجاست: آیا حاضریم این نگاه رو به آدمهای زندگیمون هم تعمیم بدیم؟
راهکار:
این نگاه رو میتونی با مفهوم «وابی-سابی» ژاپنی تکمیل کنی: زیبایی در ناقصها، ناپایدارها و ناتمامها. ماه پر از دهانهست، ولی همونها ماه را ماه کرده. شاید تو هم بتونی به «نقصهای» اطرافت یه جور دیگه نگاه کنی.