استیکر خنده بدون لبخند واقعی: فاصلهٔ دردناک احساسات مجازی:
مطالعهای در دانشگاه کالیفرنیا نشان داد ارسال استیکرهای هیجانی بدون تجربهٔ واقعی آن حس، بهتدریج فعالیت اینسولای مغز را که مسئول همدلی است، کاهش میدهد. این پدیده شبیه «ناهماهنگی هیجانی» در محیط کار است که به فرسودگی عاطفی میانجامد. نکتهٔ بامزه اینجاست که طبق آمار، ۸۰٪ کاربران شبکههای اجتماعی حداقل یکبار پیام «دوستت دارم» فرستادهاند درحالیکه در واقعیت آن را لمس نکردهاند. آیا این یک مهارت بقا در عصر دیجیتال است یا خودفریبی جمعی؟
راهکار:
این تضاد بین خود واقعی و خود دیجیتال، در نظریهٔ «خویشتن نمایشی» اروینگ گافمن ریشه دارد: ما در فضای مجازی نقشی را بازی میکنیم که کمترین هزینهٔ عاطفی را دارد. بهجای تمرکز بر فقدان، شاید بد نباشد چالشی برای خودمان طراحی کنیم: هفتهای یکبار، هر احساسی که با استیکر ابراز میکنیم را در دنیای واقعی با یک رفتار کوچک بازآفرینی کنیم.