چرا کسی که دنبالته رو نادیده میگیری؟:
یک حقیقت عصبشناختی: وقتی مغز ما بین دو انتخاب - یکی در دسترس و یکی دور - گیر میکنه، دوپامین بیشتری برای گزینه دور ترشح میکنه. یعنی از نظر شیمیایی، «دوری و دوست نداشتن» برای مغز ما جذابتر از «نزدیکی و عشق واقعی» هست. این همون دلیله که گاهی عاشق آدمی میشیم که بهمون اهمیت نمیده، و کسی رو که واقعاً دوستمون داره نادیده میگیریم. جامعهی تاو، به نظر شما آیا این «نادیده گرفتن» یه مکانیزم دفاعی برای ترس از صمیمیت نیست؟
راهکار:
این متن یک مثال کلاسیک از «اصل کمیابی» در روانشناسی روابطه: ما چیزهایی رو که به راحتی در دسترسیمون هستن کمارزش میبینیم، و برای چیزهای دور از دسترس بیشتر میسوزیم. شاید اون کسی که نادیدهاش میگیری، دقیقاً همون عشقی باشه که دنبالش هستی، اما چون حاضر و آمادهست، باهاش مثل یه گزینه معمولی رفتار میکنی.