دوست داشتن کسی که نداریم

دردِ جای خالیِ کسی که دوستش داریم و نداریم:

مغز انسان در دوری از عزیز، همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ دقیقاً مانند سوختگی یا ضربه. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده «نبودن» یک عزیز، آمیگدال و مدار تهدید را درگیر می‌کند، چون سیستم دلبستگی اجتماعی از همان شبکه‌های بقا استفاده می‌کند. عشق با دوپامین و اکسی‌توسین «چسبندگی» می‌سازد و نبودِ معشوق، مثل قطع یک ماده حیاتی، سندرم ترک واقعی به راه می‌اندازد.

راهکار:

دلتنگی نشانه‌ی عشق واقعی است؛ اگر آن‌قدر دوستش نداشتی که جایش بتپد، هرگز این خلأ را حس نمی‌کردی. این درد، یادگاری از یک حضور عمیق در زندگی توست و به خودی خود، گواهِ معنا داشتن آن رابطه است.