درد عشق نافرجام؛ وقتی میدانی به هم نمیرسی اما دوستش داری:
مطالعات عصبشناختی نشان دادهاند طرد عاطفی همان مدارهای پردازش درد جسمی در قشر سینگولیت پیشین و اینسولا را فعال میکند؛ یعنی مغز این عشق نافرجام را مثل سوختگی واقعی ثبت میکند. جالبتر اینکه سیستم پاداش وقتی با «جایزهی نامشخص» مواجه است دوپامین بیشتری ترشح میکند، دقیقاً مثل بازیهای بولسی؛ پس «نمیرسیم» گاهی خودش سوخت اشتیاق میشود. آیا این یعنی عشق یکطرفه نوعی اعتیاد به احتمال است؟
راهکار:
بازنویسی پیشنهادی: «بدترین درد، سوگواری برای رابطهای است که هیچوقت وجود نداشته؛ تو عاشق مسافری شدهای که فقط توی ذهن تو زندگی میکند.»