دوست داشتن کم؛ تلختر از نداشتن:
در روانشناسی به این «تقویت متناوب» میگویند: وقتی کسی گاهی به تو محبت میکند، مغزت دوپامین بیشتری ترشح میکند تا وقتی همیشه محبت میگیرد. نتیجه؟ اعتیاد به همان مقدار کم و تحمل رنج بیشتر. کسی که «کمی» دوستت دارد، تو را در چرخهی انتظار نگه میدارد. آیا حاضر شدی نصفه عشق را بپذیری؟
راهکار:
گاهی «کم دوست داشتن» از «نداشتن» هم آزاردهندهتر است؛ چون امید را زنده نگه میدارد اما هرگز سیرابت نمیکند. اگر این حس را تجربه میکنی، شاید وقتش رسیده مرزهای دلت را برای خودت روشن کنی.