دوست داشتن کابوس

چرا دوست داریم در کابوس بمانیم؟:

پدیده‌ای به نام «نوروشیمی وابستگی به درد» وجود دارد: مغز در شرایط استرس مزمن، دوپامین و اکسی‌توسین را با کورتیزول مخلوط می‌کند و «چسبندگی تروماتیک» می‌سازد. دقیقاً مثل معتادی که به تلخ‌ترین ماده هم وابسته می‌شود. سوال جامعه: آیا رهایی از یک کابوس شیرین‌تر از ماندن در آن است؟

راهکار:

این پارادوکس عاطفی ریشه در مکانیزم «نظریه دلبستگی ناایمن» دارد: گاهی ذهن ما تهدید آشنا را به تنهایی ناشناخته ترجیح می‌دهد. شاید کابوس‌ت همان پناهگاه امنی است که از ترس بیداری به آن چسبیده‌ای.