ما ضعیف نبودیم، حریف عشق بود:
تحقیقات نشون میده وقتی کسی رو عمیقاً دوست داریم، مغز ما مدارهای درد فیزیکی رو فعال میکنه. یعنی دلشکستگی واقعاً درد داره، اما نه به خاطر ضعف – به خاطر این که سیستم دلبستگی ما طوری طراحی شده که جدایی رو مثل تهدید بقا تفسیر کنه. جالبه که در جنگهای قبیلهای باستانی، رزمندهها برای محافظت از عزیزانشون میجنگیدند، نه برای کشتن دشمن. اینجا هم حریف کسی بود که دوستش داشتی – پس جنگ واقعی بین عقل و احساس بود. آیا تا به حال فکر کردید چرا عشق گاهی مثل جنگ میمونه؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه دید: گاهی «حریف» بودن یعنی هنوز برات مهمه. شاید قدرت واقعی این نیست که بجنگی، بلکه اینه که بپذیری عشق گاهی خودش میدان جنگه. برای کسی که اینو نوشته، یه سوال پیش میاد: آیا هنوز همون آدم رو دوست داری یا فقط خاطرهاش رو؟