دوست داشتن دنیا

دو چیزی که انسان را خراب می‌کند: غفلت از آخرت و عشق به دنیا:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز انسان برای پاداش‌های فوری (دنیا) دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا پاداش‌های بلندمدت (آخرت)؛ این سوگیری تکاملی حتی مؤمنان را هم گاهی به سمت دنیا می‌کشاند. آیا راهی برای تمرین «تأخیر در رضایت» در زندگی روزمره دارید؟

راهکار:

این نقل‌قول تلنگری است که گاهی «دوست داشتن دنیا» به جای ثروت، به وابستگی به نظرات دیگران یا موفقیت‌های زودگذر معنا پیدا می‌کند. برای بازتعریف آن، می‌توان هر روز لحظه‌ای به این فکر کرد که آیا وابستگی‌های فعلی به نفع آخرت است یا فقط عادت؟