دوست داشتن چشم های کسی

چشم‌های تو و نفس‌هایی که فراموش می‌شوند:

همیشه وقتی می‌گوییم «نفسم بند آمد»، قلبمان نمی‌ایستد؛ سیستم عصبی سمپاتیک با ترشح آدرنالین، ضربان قلب را بالا می‌برد و الگوی تنفس را دچار تغییر می‌کند. تحقیق‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد دیدن چهرهٔ موردعلاقه، ناحیهٔ تگمنتال شکمی را فعال می‌کند؛ همان ناحیه‌ای که به مواد اعتیادآور پاسخ می‌دهد. در MRI، هنگام نگاه به معشوق، آمیگدال که مرکز ترس و تهدید است، فعالیتش کم می‌شود؛ مغز امنیت را جایگزین خطر می‌کند. راستی، آیا واقعاً تنفس را فراموش می‌کنیم یا بدن فقط اولویت را عوض کرده؟

راهکار:

ادامهٔ طبیعی این حس، یک هایکوی کوتاه است: «به چشمت فکر کردم، آسمان نفسش را حبس کرد، قلبم شماره‌ها را گم کرد.» همین تصویر می‌تواند به یک استوری یا شعر مدرن تبدیل شود.