دوست داشتن امام زمان بدون دیدن؛ عشقی عمیقتر:
جالب است بدانید که مغز انسان هنگام عشق ورزیدن به کسی که هرگز ندیده، همان نواحی پاداش و دلبستگی را فعال میکند که گویی فرد واقعی جلوی شماست. تحقیقات نشان داده که تصور یک چهره محبوب (مثل امام) میتواند سطح اکسیتوسین را تا ۴۰٪ بالا ببرد. این یعنی هیچ فرقی نمیکند که ببینی یا نه؛ احساس همدلی و عشق حقیقیست. سوالی که پیش میآید: آیا این عشق میتواند از عشق به یک فرد حاضر هم پایدارتر باشد؟
راهکار:
این جمله نشان میدهد که عشق ورزیدن به موجودی که دیده نمیشود، از قویترین انواع دلبستگی است. روانشناسان این پدیده را «دلبستگی به غایب» مینامند که در آن مغز برای پر کردن شکاف حسی، شبکههای همدلی و تخیل را فعال میکند. میتوانی این حس را با نوشتن یک نامه یا نقاشی از تصورت از ایشون ملموستر کنی.