دوست داشتن بدون دیدن

عشقی که نیاز به دیدار ندارد:

آیا می‌دانید مغز ما عشق غیابی را با فعال‌سازی همان نواحی دوپامین و اکسی‌توسین پردازش می‌کند که در حضور فیزیکی؟ تحقیقات نشان داده تصور کردن چهره‌ی عزیز در غیاب او، پاسخ عصبی مشابه دیدن واقعی ایجاد می‌کند. این یعنی «بودنی‌ترین بودنی» که شاعر می‌گوید، یک حقیقت نورولوژیک است. سوال به جامعه: آیا تجربه‌ای از عمیق‌تر شدن عشق در فراق دارید؟

راهکار:

این حس عمیق رو می‌تونی با یک دفترچه خاطرات یا نامه‌های مجازی (مثلاً پیام صوتی یا ایمیل) بهش نشون بدی تا absence تبدیل به حضور معنادار بشه.