دوست داشتن با وجود نقص ها

دوست داشتن آگاهانه یعنی می‌دانی کیست و باز دوستش داری:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد هنگام عشق، بخش‌هایی از مغز مثل هستهٔ دمی فعال می‌شوند که با ارزیابی پاداش سروکار دارد، نه منطق نقادانه. اما وقتی کسی را با تمام عیب‌هایش می‌بینی و باز می‌پذیری، یعنی قشر پیش‌پیشانی‌ات هم در این تصمیم شریک بوده؛ پس این عشق نه «کوری»، که بلوغی عصبی است. پارادوکس اینجاست: آگاهی از نقص، عشق را شکننده نمی‌کند، اگر با پذیرش همراه باشد. آیا این پذیرش از جنس عافیت است یا شجاعت؟

راهکار:

این جمله را برعکس ببین: تو نه گول خوردی، نه بی‌خبر بودی؛ عشقت یک انتخاب آگاهانه بود. حالا از خودت بپرس این انتخاب چه چیزی به تو یاد داد؟