دوست داشتن آدم خطرناک

دوستت دارم حتی اگر رفتارت مثل گلوله باشد:

هیچ گلوله‌ای تا از تفنگ شلیک نشود خطرناک نیست؛ خطر، زادهٔ برخورد و جهت‌گیری است. در مغز، نزدیک شدن به آدم خطرناک همان مدار دوپامین را فعال می‌کند که اعتیاد فعال می‌کند: «نزدیک شو» و «فرار کن» همزمان روشن می‌شوند. از دید علوم اعصاب، این شعر فقط حس نیست، یک دوراهی زیستی است؛ مغزِ عاشق، تهدید را به پاداش ترجمه می‌کند. به نظر شما مرزِ پذیرش و خودویرانگری کجاست؟

راهکار:

این حس را می‌توان از زاویه دیگری بازآفرینی کرد: «تفنگ» نماد ترس‌ها و شرایطی است که آدم را شلیک می‌کند؛ شاید دعوتِ تو یعنی نه پذیرفتنِ شلیک، بلکه ساختن جای امنی که در آن گلوله‌ای شلیک نشود. این بازنویسی، متن را از تسلیم بودن به انتخابی آگاهانه تبدیل می‌کند.