چرا بعضیها عاشق آدم بداخلاق و شکلات تلخ میشوند؟:
تلخی در واقع یک مزه نیست؛ یک سیگنال هشدار است که گیرندههای TAS2R روی زبان را فعال میکند. جالب اینجاست که بدن با گذشت زمان میتواند این هشدار را با پاداش دوپامینی پیوند بزند؛ دقیقاً همان مکانیسمی که باعث میشود آدمها فلفل تند و ترن هوایی را هم دوست داشته باشند. شکلات تلخ مثل آدم تلخ، اول سیستم خطر را روشن میکند و بعد تئوبرومین و فنیلاتیلآمین پاداش میدهد. سؤال این است: آیا واقعاً تلخی را دوست داری یا آدرنالین را با عشق اشتباه گرفتهای؟
راهکار:
این جمله را میشود یک قدم جلوتر برد: کسی که از بچگی تلخی شکلات را دوست داشته، احتمالاً در بزرگسالی هم دنبال عمق و اصالت است، نه فقط راحتی. پس رابطه با آدم تلخمزاج میتواند انتخاب آگاهانهی ذائقه باشد، نه تحملِ اجبار.