دوست داشتن آب و خاک

شعر عشق به وطن؛ دوست داشتن آب و خاک ویران:

در روان‌شناسی محیطی، پدیده «دلبستگی مکانی» نشان می‌دهد مغز انسان مکانِ تولد را با شبکه حافظه خودزندگی‌نامه‌ای گره می‌زند و امنیت نخستین را به مختصات جغرافیایی تعمیم می‌دهد، حتی اگر آن مکان ویران باشد. آزمایش‌های fMRI نشان داده‌اند دیدن تصاویر زادگاه، آمیگدال را فعال‌تر و اکسی‌توسین را ترشح می‌کند؛ واکنشی شبیه دیدن چهره مادر. یعنی عشق به وطن صرفاً ایدئولوژیک نیست، نوعی حافظه عاطفی تکاملی است. آیا این دلبستگی، بقا را تضمین کرده یا توهم امنیت است؟

راهکار:

این متن را از زاویه جغرافیای انسانی ببین: عشق به ویرانه را می‌توان «مقاومت هویتی» خواند؛ جایی که مکان نه خاک، بلکه حافظه جمعی و روایت شخصی از امنیت است.