دوست دارم از روی عادت

چرا بعضی از «دوست دارم»ها از ته دل نیست؟:

در روانشناسی به این «نظریه خودادراکی» می‌گویند؛ ما احساساتمان را از روی رفتارهای خودمان حدس می‌زنیم. وقتی کسی مدام «دوستت دارم» را بدون حس واقعی تکرار کند، مغزش کم‌کم آن جمله را به‌عنوان حقیقت ثبت می‌کند و دروغ برای خودش هم واقعی می‌شود. حتی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که حفظ رابطه به‌خاطر ترس از تنهایی، صداقت عاطفی را کمرنگ‌تر می‌کند. آیا دروغی که به باور تبدیل شود هنوز دروغ است؟

راهکار:

شاید این جمله‌ها دروغ نباشند؛ شاید آدم‌ها در لحظه معنی «دوست دارم» را فراموش می‌کنند و بعد خودشان هم قربانی همین فراموشی می‌شوند. تلخ‌ترین بخش ماجرا این نیست که به ما دروغ گفته‌اند، این است که ما هنوز منتظر یک «دوست دارم» واقعی هستیم.