آرزو تاوان دارد؛ دوست بیکلک و بهای دیوانگی:
دوپامین بعد از رسیدن به هدف نمیپردازد؛ هنگام «تعقیب» هدف ترشح میشود و همان لحظه رسیدن، افتش شروع میشود. یعنی «تاوان» هر آرزو یک افت شیمیایی در مغز است. جالبتر اینکه مغز آدمی برای «شبیه به خودش» پاداش درونزا میدهد؛ پس وقتی دو «دیوانه» از هم خوششان میآید، دروغ نیست، یک الگوی انتخاب اجتماعی است. آیا میشود «بیکلک» بودن را هم همینقدر عصبشناختی توضیح داد؟
راهکار:
اگر این کلمات را درباره زندگی خودت میبینی، بپذیر که هر انتخابی بهایی دارد؛ حتی انتخاب «دوست بیکلک» یعنی پذیرفتن دلخوریهای صادقانه به جای آرامش ظاهری معاشرت نقابدار. این متن میتواند یک بیو یا کپشن باشد اگر بنویسی: «قیمت آرزوهایم را با اشتیاق میپردازم، نه با حسرت.»