دوستی بدون چشمداشت؛ ماندن فقط به خاطر عشق:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد مغز هنگام کمک به دیگران، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند؛ یعنی بهنوعی حتی «کاری که بهقول خودت برای منفعت نیست» یک پاداش عصبی درونی دارد. انسان ذاتاً موجودی اجتماعی است و ماندنِ عاشقانه اغلب از امنیت درونی میآید، نه نبودِ نیاز. سؤال: اگر عشق هم در نهایت یک معاملهی شیمیایی باشد، باز هم به همان اندازه ارزشمند است؟
راهکار:
این جمله در واقع «عشق از موضع قدرت» است؛ وقتی خودت را کامل احساس کنی، ماندن انتخاب میشود، نه نیاز. بازنویسیِ تازهاش میتواند این باشد: «من نمیخواهم بدون تو باشم، نه چون بدون تو نمیتوانم؛ میخواهم چون زندگی با تو ارزشش را دارد.»