دوستی با زخمهایم؛ راز تابآوری در برابر درد:
در روانشناسی به این «رشد پس از سانحه» میگویند: سختی فقط آسیب نمیآورد؛ سیستم عصبی را مجبور میکند الگوهای جدیدی برای بقا بسازد. پژوهشی در دانشگاه پنسیلوانیا نشان داد افرادی که درد عاطفی را تجربه کردهاند، در تشخیص حالات چهره و همدلی واقعی عملکرد بهتری دارند. زخمها ضعف نیستند؛ یک ارتقای اجباریاند. سؤال: آیا قبول کردن زخمها یعنی فعال کردن همین توانایی خاموش؟
راهکار:
این جمله از موضع قدرت گفته شده، نه قربانی؛ زخمها دیگر دشمن نیستند، همسفرند. میشود به آن به چشم «پیمان صلح با گذشته» نگاه کرد، نه تسلیم در برابر درد.