دوستی با آدم گرسنه

هشدار درباره رفاقت با آدم گرسنه؛ وفاداری یا نان؟:

در هرم مزلو، گرسنگی حاد، قشر پیش‌پیشانی و تصمیم‌گیری اخلاقی را مختل می‌کند؛ مطالعاتی روی قضات نشان داده قبل از صرف غذا، رأی‌هایشان سخت‌گیرانه‌تر است. مغز در کمبود کالری، تهدید را بر اولویت می‌نشاند و روابط بلندمدت را فدای بقای فوری می‌کند. این جمله در واقع نسخه ادبی یک اصل روان‌شناختی است. آیا می‌شود در بحران بقا، وفاداری را مطالبه کرد؟

راهکار:

میتوان این هشدار را از قضاوت درباره دیگران به سمت شناخت نیازهای بنیادین چرخاند؛ آدمها در قحطی امنیت، توجه یا دیدهشدن هم ممکن است رفاقت را معامله کنند. شاید بهجای پرهیز از آدمهای نیازمند، مرزهای رفاقت را در شرایط بحران واضحتر ببینیم.