خنده به یتیم: روایت دورویی جمعی:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد خنده در موقعیتهای ظالمانه اغلب مکانیزم دفاعی گروهی برای کاهش احساس گناه فردی است. در آزمایشهای «تأثیر تماشاگر» (bystander effect)، هرچه تعداد حاضرین بیشتر باشد، احتمال مداخله کمتر میشود. این بیت همان پدیده را در قالبی شاعرانه به تصویر میکشد. آیا خندهی مشترک در برابر رنج دیگران، نوعی همدستی ناخودآگاه نیست؟
راهکار:
این بیت به زیبایی تناقض جامعهای را نشان میدهد که همزمان هم ضربه میزند و هم میخندد. شاید زاویهای دیگر: آیا خندهی جمعی گاهی سپری برای پنهان کردن شرم از سکوت خودمان نیست؟