وقتی زمین میخوری، به جای دست، دوربینها میآیند:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «اثر تماشاگر» وجود دارد: هرچه افراد بیشتری شاهد یک اتفاق باشند، احتمال کمک هر یک کمتر میشود. امروزه با گوشیهای هوشمند، این اثر شدت گرفته است؛ ثبت حادثه جایگزین کمک میشود، چون مغز فکر میکند «کسی دیگر» مسئول است. جالب آنکه خود عمل فیلمبرداری، فرد را از لحاظ اخلاقی توجیه میکند که «من دارم مستند میکنم». آیا دوربین، دستهای اخلاق ما را بسته است؟
راهکار:
شاید آنها که عکس میگیرند، دستشان از کمک به تو کوتاهتر است و لنز دوربین تنها زبانی است که برای همدردی بلدند. در عصر تماشا، ثبت درد گاهی فریاد خاموش ناتوانی در کمک است.