دوراهی سخت زندگی؛ وقتی ایستادن و دویدن هر دو می‌سوزاند:
پارادوکس آتش جنگل: در بوم‌شناسی، آتشِ کنترل‌شده گاهی از آتشِ مهیب‌تر جلوگیری می‌کند؛ در روان‌شناسی هم «اجتناب تجربی» درد را پنهان می‌کند نه خاموش. مسئله این است که فرار و توقف، هر دو می‌توانند همان سوخت را بازتولید کنند مگر جنس واکنش عوض شود.
راهکار:
این تصویر «سوختن» را می‌توان به‌جای تله، آتشِ گذار خواند: ایستادن و دویدن هر دو هزینه دارند، اما جهتِ هزینه را انتخاب می‌کنند. اگر سوختن را انرژی بدانیم، سؤال از «چگونه نسوزم؟» به «برای چه چیزی بسوزم؟» تغییر می‌کند؛ همان‌جا معمولاً دوراهی از بن‌بست به انتخاب تبدیل می‌شود.