فاصله گرفتن از آدمها؛ غرور یا مکانیزم دفاعی؟:
در روانشناسی تکاملی، این رفتار «فاصله‌گیری پیش‌دستانه» نام دارد: مغز برای جلوگیری از درد طرد شدن، خودش اول ترک می‌کند. جالب اینجاست که در آزمایش‌های عصبی، همین واکنش همان نواحی مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند. یعنی تو با این جمله، داری از یک سوختگی فرار می‌کنی، اما با پریدن توی آتش. سوال: آیا می‌شود بدون سوزاندن پل‌ها، از خودت محافظت کنی؟
راهکار:
این جمله یک مرز روانی مشخص می‌کشد: «اگر تو دور شوی، من ده برابر دورتر می‌روم.» در روانشناسی به این رفتار «فاصله‌گیری پیش‌دستانه» می‌گویند؛ مکانیزمی برای محافظت از خود در برابر طرد شدن. اگر این جمله را برای کسی نوشته‌ای، احتمالاً قبلاً آسیب دیده‌ای و الان داری از تکرار آن جلوگیری می‌کنی. سوال اینجاست: آیا این استراتژی واقعاً تو را از درد نجات می‌دهد یا فقط فرصت ترمیم را از بین می‌برد؟