دوری و نزدیکی دلها

فاصله ظاهری؛ چرا بعضی دوری‌ها واقعی نیستند:

مغز انسان هنگام یادآوری حضور یک فرد صمیمی، تقریباً همان مناطقی را فعال می‌کند که در حضور واقعی او روشن می‌شود؛ یعنی نزدیکی عاطفی می‌تواند نوعی شبیه‌سازی عصبی تمام‌عیار از حضور باشد. در فیزیک نیز درهم‌تنیدگی کوانتومی نشان می‌دهد دو ذره بدون توجه به فاصله، تغییر حالت یکدیگر را لحظه‌ای بازتاب می‌دهند. آیا فاصله فقط یک خطای ادراکی است؟

راهکار:

فاصله‌ها گاهی مثل خطوط روی نقشه‌اند؛ حضور واقعی در بسامد توجه و یادآوری شکل می‌گیرد، نه در مختصات جغرافیایی. آن‌چه «دور» می‌نامیم اغلب فقط کاهش تماس فیزیکی است، در حالی که ذهن هنوز در مدار همان رابطه می‌چرخد.