دوری از زبان باز

هم‌نشین خوب؛ کسی که سر باز است نه زبان باز:

مغز انسان هنگام شنیدن تقریباً دو برابر سریع‌تر از صحبت کردن پردازش می‌کند، اما بیشتر مردم فقط برای پر کردن سکوت حرف می‌زنند، نه برای انتقال معنا. در پژوهش‌های روان‌شناسی، افراد با «ذهن باز» بیشتر از عبارت «نمی‌دانم» استفاده می‌کنند؛ چون تحمل ندانستن، پایه‌ی یادگیری است. پرگویی اغلب نقابی برای اضطراب درونی است، نه نشانه‌ی دانش. پس سکوتِ پرمعنا را با کم‌حرفی اشتباه نگیرید.

راهکار:

این جمله را می‌توان با این اشاره تکمیل کرد که در روان‌شناسی، «ذهن باز» یعنی تحمل ابهام و شنیدن نظر مخالف، نه سکوت محض؛ پس هم‌نشین ایده‌آل کسی است که پیش از قضاوت فکر می‌کند و در حرف زدن نیز سنگین و سنجیده است.