دوری از هدف

آرزوهای پوچ و دور از دسترس:

یک واقعیت عصب‌شناختی: وقتی به آرزویی دست‌نیافتنی فکر می‌کنیم، همان بخش از مغز (قشر پیش‌پیشانی) فعال می‌شود که هنگام «درد فیزیکی» روشن می‌شود. یعنی «دوری» آرزو برای سیستم عصبی ما یک سیگنال درد واقعی است، نه یک استعاره. حتا داروهای مسکن مثل استامینوفن می‌توانند این حس «دوری عاطفی» را کاهش دهند. سوال: آیا می‌توان با تغییر نگاه به فاصله، شدت این درد را کم کرد؟

راهکار:

گاهی پوچی آرزو نه از بی‌ارزشی آن، که از فاصله‌ای ست که ذهن ما بین «هست» و «باید باشد» می‌سازد. همین فاصله، موتور محرک خلاقیت و تغییر است؛ اگر آن را به جای سد، آینه ببینیم.