چرا نباید به کسی که در تاریکی ولت کرد اعتماد کنی؟:
پدیده «نابینایی خیانت» میگوید مغز انسان در برابر شواهد ترک شدن، دچار انکار میشود و حتی فردِ رهاکننده را قهرمان میپندارد. جالب اینجاست که هر بار دوباره به او فرصت دهی، مدارت با استرس بیشتر میشود و این چرخه شبیه اعتیاد است. سوال تاو: چرا ذهن ما حاضر است نور را با کسی تقسیم کند که در تاریکی دستمان را ول کرد؟
راهکار:
این جمله مرزگذاری در روابط را یادآوری میکند: کسی که در بحران نبود، در آرامش هم شایسته حضور نیست. پیشنهاد میکنم یک لیست از رفتارهای نجاتبخش و خائنانه برای خودت بنویسی تا الگوی انتخابهایت شفاف شود.