دلتنگی برای عزیز دور: غم بزرگ آرزوی دیدار:
آیا میدونی که تحقیقات نوروساینس نشون داده دلتنگی و اشتیاق دیدار کسی باعث فعال شدن ناحیهٔ 'cingulate cortex' میشه که دقیقاً همون جاییه که درد فیزیکی رو ثبت میکنه؟ یعنی مغزت واقعاً 'درد دوری' رو به صورت فیزیکی حس میکنه، نه فقط یه احساس احساسی. این نشوندهندهٔ قدرت پیوندهای انسانیه که غیبت رو به یه زخم واقعی تبدیل میکنه. چرا تصور میکنیم که زمان میتونه این زخم رو التیام بده، در حالی که نورونها هر بار یادآوری تازهای از اون شخص میسازن؟
راهکار:
این حس عمیق دلتنگی یادآور یه حقیقت روانشناختیه: مغز ما وقتی کسی رو گم میکنه، همون مسیرهای عصبی رو فعال میکنه که درد فیزیکی رو پردازش میکنن. نهتنها غمگینای، بلکه واقعاً دردی رو حس میکنی. شاید نوشتن یه نامهٔ کوتاه به اون شخص، حتی اگه قرار نیست برسه، بار ذهنت رو سبکتر کنه.