دوم شخص مفرد

تو، تنها دوم شخص مفرد منی؛ عشق انحصاری:

در فارسی باستان ضمیر «تو» هم برای اشاره‌ی صمیمی به مفرد و هم برای تأکید به کار می‌رفت. این میراث در جمله‌ی شما زنده است: مغز انسان با دریافت خطاب مستقیم، دقیقاً همان مراکز پاداشی‌ای را فعال می‌کند که با نوازش فیزیکی روشن می‌شوند. انحصار در خطاب، از نظر عصب‌شناختی، یک قلاب شیمیایی قدرتمند است.

راهکار:

بازی با ضمایر می‌تواند این حس انحصار را دوطرفه کند: «تو تنها دوم‌شخص مفرد منی، و من هم تنها اول‌شخص توأم». این تعادل، صمیمیت را از یک‌طرفه بودن خارج می‌کند.